Sait Faik Abasıyanık : Bir Hastalık

Rahmet, kendi halinde bir köylüyken, bir gün meclise girme, milletvekili olma hayaline kapılır. Ancak bu hayal onda zamanla bir tutkuya, sonra da sizin de belirttiğiniz gibi ruhsal bir bozulmaya, yani bir "hastalığa" dönüşür.Nutuklar ve Dalga Geçen Köylüler: Rahmet, her fırsatta köylülere siyasi nutuklar çeker. Köylüler başlarda onu ciddiye almazlar, ama sonra bu durumu bir eğlence konusu yaparlar. Ona "Sayın Milletvekilimiz" diyerek şaka yollu saygı gösterirler, nutuk atması için onu kışkırtırlar. Rahmet, bu sahte ilginin gerçek olduğuna inanacak kadar hastadır.Büyük Şaka: Ankara Treni: Köylüler işi iyice azıtırlar. "Mebus seçildin, seni Ankara bekliyor!" diyerek Rahmet'i kandırırlar. Onu büyük törenlerle, alkışlarla istasyona götürüp trene bindirirler. Rahmet, gerçekten memleket meselelerini çözmeye gittiğini sanarak gururla yola çıkar.Trenlerde Geçen Bir Ömür: Rahmet Ankara'ya gider ama tabii ki meclise alınmaz. Ancak o, "milletvekili" olduğu sanrısından kopamaz. Sizin de vurguladığınız o meşhur detay burada devreye girer: Kondüktörler, biletçiler ve memurlar Rahmet’in bu zararsız deliliğini tanırlar. Ona acıdıkları için trenlerde, tramvaylarda ve vapurlarda "milletvekili kompartımanına" oturmasına göz yumarlar, bilet sormazlar."Bedava Binme" Hastalığı: Sait Faik, bu durumu anlatırken Rahmet'in artık her yere bedava bindiğini, bu unvanın onun için tek gerçeğe dönüştüğünü anlatır. Rahmet, yıllarca elinde çantasıyla bir trenden inip diğerine binerek, hayali bir devleti yönetiyormuşçasına raylar üzerinde yaşlanır.Rahmet bedava biner, mebus gibi muamele görür ama aslında evsiz, yurtsuz ve kimsesizdir. Toplumun onunla eğlenerek başlattığı bu oyun, Rahmet'in ömür boyu sürecek sürgününe dönüşmüştür.Sait Faik bu hikayeyi anlatırken, bir yandan Rahmet’in o saf haline üzülürken bir yandan da insan doğasının ne kadar acımasız olabileceğini (onu o trene bindirip gönderen köylüler üzerinden) yüzümüze çarpar.