3151 - 22.söz-1.makam-8.bürhan-herşey onu gösteriyor

Bismillahirrahmanirrahim. 8. Bürhan. 8. Bürhanda kalmıştık. Risale-i Nur'un tefekkürü bahislerini böyle başından sonuna kadar böyle sayfa sayfa okumak, mütalaa etmek değil mi? Büyük bir bahtiyarlık, büyük bir nimet. Cenab-ı Hak bize bunu yani lütfetsin inşallah. Bütün külliyatı böyle okumayı. 8. Bürhan. Gel ey nefsim gibi kendini akıl zanneden akılsız arkadaş. Gel ey nefsim gibi kendini akıl zanneden akılsız arkadaş. Yani çok sert bir giriş yapıyor, değil mi? Yani akılsız arkadaş diye. Yani burada önemli olan gerçekler. Eğer bir insan ondan sonra bu kainata bakıp, kainattaki masalata bakıp, sanata bakıp Sani'ye intikal edemiyorsa, değil mi? Akıl vazifesini yapmıyor demektir. Yani bu noktada yani akılsız duruma düşmüş oluyor. Burada ey nefsim gibi derken de yani biz de ne kadar aklımızı kullansak, ondan sonra yine eksik, düşünmemiz gereken, görmemiz gereken hakikatler ne kadar çok fazla, biz bunların ne kadarını görebiliyoruz? Ondan sonra eğer yeterli görüyorsak kendimizi, yani biz de kendimizi akıl zannetmiş oluyoruz. Yani bir şeyler biliyor olmak, bir şeyler intikal ediyor olmak insanın kendisini akıllı zannetmesine sebep oluyor. Halbuki bildiğimiz şey, gördüğümüz, düşündüğümüz şey bundan sonra belki yüzde biri, binde biri değil. Etrafımızda o kadar hakikatler var ki. Gel ey nefsim gibi kendini akıl zanneden akılsız arkadaş. Şu sarayı muhteşemin sahibini tanımak istemiyorsun. Evet, muhteşem bir saray. Yani bu kainat muhteşem bir saray. Normalde bir sarayda kaç kişi yaşar? Geçen derslerde demişim, 50-60 kişi yaşar. Sarayın ondan sonra ihtişamı, o insanların yaptığı sarayın ihtişamı ne kadardır, değil mi? Yani çok küçücüktür. Cenab-ı Hak bütün bu kainatı bir saray şeklinde yaratmış. Milyarlarca insan, hayvan yaşıyor, milyarlarca lambası, ondan sonra... Yani bir sürü ziynetleri, süsleri, muhteşem bir saray. Bu kadar mahlukat, bu kadar canlar yaşıyor içinde. Çok ondan sonra ahenkli bir şekilde hayat devam ediyor, değil mi? Şu saray-ı muhteşemin sahibini tanımak istemiyorsun. Evet. Yani bunun çok sebepleri var. Ondan sonra en fazla, en başta işte insan işte enaniyet akla geliyor. Kendisine bir karışan olmasın, kendisini gözetleyen, sorumlu olduğu bir zat olmasın. Yani insan böyle Allah'ı düşünmeden dünyayla, ondan sonra dünya işler içerisinde, hayatın içerisinde böyle düşünmeden yaşamak istiyor. Ama şey nedir, hakikat nedir? Halbuki her şey onu gösteriyor, ona işaret ediyor, ona şehadet ediyor. Evet, kainattaki, etrafımızdaki ne varsa her şey onu gösteriyor. Ağaçlara baksak, işte hayvanlara baksak, neye bakarsak her şey onu gösteriyor. Mütefekkirane bakıldığı zaman ona işaret ediyor. Ona şehadet ediyor. Bütün bu şeylerin şehadetini nasıl tekzip ediyorsun? Bu kadar şahitler varken, Allah'ın varlığına şehadet ederken, bu kadar şahitleri nasıl yalanlayabiliyorsun? Bu mümkün değil. Öyleyse bu sarayı da inkar et ve alem yok, memleket yok de ve kendini de inkar et, ortadan çık. Bunun tek bir Allah'ı inkar etmenin tek yolu var. Bu sarayı da inkar et ve alem yok, memleket yok de ve kendini de inkar et, ortadan çık. Ya bu kainat sarayı varken, içerisinde bu kadar sanatlı mahlukat, masnuat varken, bunların sanatkarının inkar edilmesi değil mi? Aklen, mantıken mümkün değil. O zaman bu sarayı da inkar et. Aslında sarayın inkarı da yine sahnenin inkarını gerektirmez ama en azından bu sarayı da inkar et, alem yok, memleket yok de ve kendini de inkar et, ortadan çık. Yani bütün delilleri ortadan kaldırabiliyorsan ondan sonra gel. Halbuki kaldırabilir misin? Kaldıramazsın. O zaman yahut aklını başına al, beni dinle. Evet. Aklını başına al, beni dinle. Demek ki insan aklını başına alması lazım, Aziz. Aklı başa almak ne demek? Yani aklın vazifesi nedir? Düşünmek, tefekkür etmek, değil mi? Ondan sonra kainattaki delilleri görmek yahut aklını başına al, beni dinle. Evet. İşte bak şu saray içinde bulunan ve memleketi ihata eden yeknesak unsurlar, madenler var. İşte bak, şu saray içinde bulunan ve memleketi ihata eden yeknesak unsurlar ve madenler var.