#9 Stephan Haukes - Bijdragen aan plezierige en verantwoordelijke burgers

In deze aflevering hoor je Stephan Haukes, directeur van de Avonturyn in Nijmegen, moedige pionier en iemand die durft te dromen waar anderen stoppen bij procedures. Samen met emeritus hoogleraar filosofie Jan Bransen spreken we over onderwijs dat zich voegt naar het kind, niet andersom.

Samen met Stephan en Jan spreken we over:

• De vier domeinen van mens-zijn die Jan Bransen inbrengt (in navolging van Mirthe Kamphuis): zijn, doen, kennen en willen vormen één dikke hoop – in het reguliere onderwijs zijn we erin geslaagd dat kennen los te trekken, terwijl VSO laat zien dat die vier onlosmakelijk verbonden zijnWaarom de scheidslijn tussen regulier en speciaal onderwijs kunstmatig is en wat regulier kan leren van speciaal
• Hoe units als minigezinnen werken: twaalf- tot zestienjarigen die samen leren, niet gescheiden in hokjes maar verbonden in heterogeniteit
• De paradox van samenwerken versus individueel presteren: waarom spieken en samenwerken soms verdacht veel op elkaar lijken
• Leren als bijproduct van oefenen . Jan Bransen: "Leren sluipt stiekem je hersenen in"
• Waarom kwalificatie vanzelf komt als je eerst investeert in wie kinderen zijn: hun veerkracht, hun plezier, hun vermogen om teleurstellingen te verwerken
• Het vieren van unieke momenten in plaats van afleveren bij de eindstreep zoals Sam's bioscoopwaardige film "Omarm de Chaos"
• Waarom het lied "Bloemen zijn rood" van Gerard van Maasakkers (vertaling van Harry Chapin's "Flowers are Red") zo'n krachtige onderwijsmetafoor is: over conditionering die creativiteit doodt en de moed om toch te blijven tekenen zoals jij het ziet

Een aflevering voor iedereen die gelooft dat onderwijs pas echt mensgericht wordt wanneer we durven vieren in plaats van afleveren.