14 Verdriet in mijn lijf

In Margriet nr 44 staat het artikel: Wat verdriet met je lijf doet. Voor het ervaringsverhaal in het artikel ben ik geïnterviewd. Daarover vertel ik in deze aflevering. En ik stel mezelf de vraag, zit er nog steeds verdriet in mijn lijf?

(foto, fragment van het artikel uit de Margriet)

Volledig transcript 

Welkom bij de podcast 'Evenwicht, je leven'. De podcast over ons evenwicht in de breedste zin van het woord. Dit is seizoen 7, aflevering 14: Verdriet in mijn lijf.

Dit is weer het psychische evenwicht waar ik het over ga hebben. Dat hoort bij evenwicht in de breedste zin van het woord. En verdriet daar ga ik het straks over hebben. Ik ga het eerst even hebben over andere emoties die er ook zijn. En die ja, uiteindelijk ook kunnen leiden tot verdriet of dat het een combinatie kan zijn.

Heel recent had ik op een gegeven moment een spinnenweb in mijn oog, in mijn linkeroog. Ik zag allemaal kleine bewegende, friemelende dingetjes, eigenlijk in een soort spinnenwebvorm. Dus ik ben naar de huisarts gegaan en die vertelde dat zijn mouches volantes, vliegende vliegjes... zijn ook... floaters wordt het genoemd. En dat hebben we bij het ouder worden, gebeurt dat, dan kan dat zo in je oog ontstaan en dan ga je dat zien en dan kan de huisarts dat zelf niet zomaar zien, maar zelf zie je dat wel. En het kan behoorlijk irritant zijn, maar het kan eigenlijk helemaal geen kwaad en het gaat vanzelf over, want er is eigenlijk niks aan te doen.

Alleen, ik merkte op een gegeven moment dat ik ook allerlei lichtflitsjes zag. Op een ochtend werd ik wakker en ik zag ook dat het wazig was. En heel groot verschil tussen mijn rechter- en mijn linkeroog. Met mijn rechteroog zag ik alles gewoon scherp, met mijn linkeroog zag ik opeens dat het allemaal wazig was, inclusief dan die kleine flitsjes. Ik ben toen naar de opticien gegaan om te vragen: ja wat kan ik hieraan doen? En hij zei toen: ‘je gaat nu weer direct naar de huisarts, verwijzing vragen voor de oogarts en het is heel belangrijk dat je dat nu direct gaat doen. En anders ga je naar de eerste hulp, want het zijn wel je ogen’, gaf hij er nog bij aan. Toen ben ik weer naar huis gefietst en ondertussen had mijn man al de huisarts gebeld, omdat ik dat onderweg wel even verteld had aan hem. En ik kom thuis en we konden meteen, direct terecht bij de huisarts. En ik heb dat verhaal verteld en hij heeft ook op dat moment de oogarts gebeld in het ziekenhuis waar ik dan ook terecht kon. En dan ga je met spoed daarnaartoe. Dus we zijn daarnaar toegegaan. En de oogarts die heeft het bekeken en toen zei ze ook: het is heel goed dat je bent gekomen.

Want was er aan de hand? In de oogkas, aan de achterkant, daar zitten allemaal adertjes en zo en zo'n adertje was gesprongen. Doordat het gesprongen was ging het trekken aan mijn netvlies en dat zijn die lichtflitsjes die je dan ziet. En ook dat wazig worden komt omdat dat netvlies niet helemaal, ja, juist gevormd is dan, er wordt aan getrokken. Ze heeft goed gekeken en toen zei ze: 'er zit geen scheurtje, het is alleen dat eraan getrokken wordt, maar er is eigenlijk nu niet direct wat aan de hand, alleen het is wel zaak om daar heel zorgvuldig mee om te gaan. Dus ga niet sporten, ga niet naar de yoga, niet zwaar tillen, niet vooroverbukken.'

En zo heeft ze me naar huis gestuurd, ze zegt ‘dan zie ik je over drie dagen terug’. Ik was op vrijdag daar geweest en na het weekend nog een keer naar de oogpoli om dan weer opnieuw te kijken. Nou, dat is gebeurd, ik ben weer opnieuw naar de oogarts gegaan, zij heeft weer gekeken en toen zei ze ook: 'het is stabiel gebleven, het is niet anders geworden.' De klachten waren ook hetzelfde. Ik zie nog steeds af en toe die lichtflitsjes, ik zie nog steeds dat het een beetje wazig is, maar ze zegt: 'hier hoeven we nu niets aan te doen. Ga nu een week nog heel rustig aan doen en over een week kun je dan wel weer van alles bewegen. Maar op het moment dat het erger wordt, dat het nog waziger wordt, dat je nog andere klachten daarbij krijgt, dan moet je direct komen.' Nou en zo ben ik dus weer naar huis gegaan.

Maar wat ik merkte is in eerste instantie, toen ik van de opticien hoorde 'je moet nu met spoed naar de oogarts', dat ik heel verdrietig was. Ik begon te huilen, onderweg fietsend naar huis, en dan ja, dan helpt zo'n fietstocht ook nog wel even, rustig fietsen, want ja ik had zelf al, ik moet -denk ik- rustig aan doen, weet ik niet, maar vanzelf deed ik dat al, maar ondertussen wel huilen. En ik kwam thuis en we konden direct naar de huisarts toe en toen merkte ik dat ik daarna weer rustig werd en helemaal toen we zaten te wachten bij de oogarts, dan merk ik dat eigenlijk ben ik best wel ..ehm.. bang, maar dat uit zich dan in heel stil worden. Heel erg in mezelf keren, liefst mijn ogen dicht en dan maar afwachten. Ja en dat is wat ook bij mij gebeurt als er verdriet is.

Het bijzondere is dat toen ik daar bij de oogarts zat, was ondertussen de Margriet uitgekomen. Het tijdschrift Margriet wat elke week uitkomt, en daar stond mijn verhaal in. In een groot artikel met de titel: Wat verdriet met je lijf doet. En dan gaat het erover dat verdriet zowel psychisch als fysiek elkaar kan versterken, ja, met elkaar te maken heeft, dat je het eigenlijk niet los kunt zien. En dan gaat het over de spreekwoordelijke steen in je maag of je darmen in de knoop of een ..ehm.. ja wat is het, een brok in je keel. Dat is wat allemaal verdriet kan doen. Daar stond mijn verhaal in! Vlak voor de zomervakantie 2024, ben ik geïnterviewd door iemand die met dit artikel bezig was en zij had mij gevonden in de database van Vaker In De Media, VIDM. Of nee, het was zelfs anders, want ik heb wel eerder contact met deze dame gehad en zij vond mijn verhaal wel interessant om dan te gebruiken en toen vroeg ze ook van: heb jij te maken gehad met verdriet? En daar moest ik wel even over nadenken, hoe was dat ook alweer? W