Sait Faik Abasıyanık : Melahat Heykeli

Sait Faik’in "Melahat Heykeli" hikayesi, yazarın yine toplumun dışına itilmiş, "düşmüş" veya hor görülmüş insanlara karşı duyduğu o derin şefkati ve adaleti arayan gözlemlerinden biridir. Bu hikayede Sait Faik, bir kadının trajik yaşamını bir "sanat eseri" (heykel) titizliğiyle ve hüznüyle ele alır.Hikaye, İstanbul’un kenar mahallelerinde veya salaş meyhanelerin olduğu bölgelerde tanınan, hayatın sillesini yemiş Melahat adındaki bir kadını merkezine alır.Melahat’ın Portresi: Melahat, artık gençliğini ve güzelliğini yitirmeye başlamış, yoksul ve hırpalanmış bir kadındır. Ancak Sait Faik onu anlatırken sıradan bir figür gibi değil, adeta yaşayan bir heykel gibi betimler. Onun duruşunda, bakışlarında ve yüzündeki çizgilerde çekilen acıların bir "sanatı" vardır.Toplumun Bakışı: Çevredeki insanlar Melahat’a acıyarak, bazen de küçümseyerek bakarlar. O, toplumun ahlak kalıplarına göre "kaybeden" biridir. Ancak yazar, bu yüzeysel bakışın altına iner ve Melahat’ın içindeki o saf, bozulmamış insanı görür.Heykel Metaforu: Hikayeye adını veren "heykel" imgesi, Melahat’ın dertleri karşısındaki sarsılmaz, bazen donuk ve vakur duruşunu temsil eder. O, hayatın fırtınaları karşısında bir heykel gibi sessizleşmiş ve taşlaşmıştır.Yazarın Tanıklığı: Sait Faik, Melahat’ın bu halini izlerken aslında hayatın ne kadar acımasız olduğunu ve insanların birbirine karşı ne kadar duygusuzlaştığını sorgular. Onun gözünde Melahat, bir utanç kaynağı değil, insanlığın ortak acısının bir anıtıdır.Sait Faik bu hikayede bize şunu fısıldar: "Bir insana sadece 'ne olduğuna' bakarak karar vermeyin; onun 'nelerden geçtiğine' bakın." Melahat, yazarın kaleminde sıradan bir mahalle kadını olmaktan çıkıp, tüm acı çeken kadınların simgesi olan bir "heykel"e dönüşür.#saitfaikabasıyanık #melahatheykeli