rozświetlOne · 27 lut 2026 · 1:10:23
Słuchaj w aplikacji Podli 🎧
Obserwuj ulubione podcasty, słuchaj offline i w samochodzie z CarPlay i Android Auto, i zawsze wracaj tam, gdzie skończyłeś. Wypróbuj za darmo.
„Wichrowe Wzgórza” to nie tylko książka – to swego rodzaju kulturowy fenomen.
Emerald Fennell nie jest bynajmniej ani pierwszą, ani zapewne ostatnią osobą, która przedstawia nam swoją wersję tej historii. Powieść Emily Brontë z 1847 roku z biegiem lat stała się punktem wyjścia dla szeregu kolejnych tekstów kultury – adaptacji, analiz, utworów muzycznych, dzieł sztuki, wierszy, fanfiction. Wystarczy wspomnieć, że „Wichrowe Wzgórza” analizowali m.in. Virginia Woolf czy Georges Bataille, swoją muzyczną interpretację relacji Catherine i Heathcliffa stworzyła Kate Bush, a ślady powieści znajdziemy zarówno w poezji Sylvii Plath, jak i w „Zmierzchu” Stephenie Meyer.
Co sprawia, że „Wichrowe Wzgórza” po prawie 200 latach od publikacji wciąż nie dają o sobie zapomnieć?
Co nas w tej opowieści intryguje, a co oburza?
Dlaczego Hollywood uparcie widzi w niej przede wszystkim romans – i co przy tym gubi?
Jak kolejne adaptacje wybielały „Wichrowe Wzgórza” i samą postać Heathcliffa?
Co łączy Damona Salvatore z „Pamiętników wampirów” z bohaterem powieści Emily Brontë i dlaczego postaci z „Wichrowych Wzgórz” nieustannie powracają w popkulturze niczym duchy ?
I wreszcie: dlaczego film Emerald Fennell można uznać za konserwatywną wizję na temat „Wichrowych Wzgórz”?
O tym wszystkim rozmawiamy w wielogłosie - gościniami odcinka są Agata Czajkowska oraz Asia Przyjałkowska z Warsaw Book Club.
Źródła przywołane w odcinku:
(00:00) Wstęp: „Wichrowe Wzgórza” jako kulturowy fenomen i nasze osobiste historie
(14:45) Konstrukt miłości romantycznej i refleksje po spotkaniu w Warsaw Book Club
(28:23) Kontrowersje wokół „Wichrowych Wzgórz” Emerald Fennell
(37:00) „Wichrowe Wzgórza” a kontekst rasowy
(49:00) Konserwatywny wymiar filmu Fennell
(54:30) Zdrowie psychiczne a „Wichrowe Wzgórza”
(01:01:13) Siostry Brontë
(01:07:05) Zakończenie i wizje na przyszłość
Montaż: Tomasz Stankiewicz
Identyfikacja wizualna: Mola Piasecka
Muzyka: Patrick the Pan