Neşeyi hep sonraya bırakıyoruz

“Şu bir olsun, sonra rahatlayacağım.”
“Bunu da halledeyim, sonra keyfime bakacağım.”

Peki ya hayat hiçbir zaman tamamen yoluna girmeyecekse?

Bu bölümde neşeyi neden sürekli bir sonraki hedefe, güzel habere ya da kusursuz güne ertelediğimizi; yaşadığımız şeylere neden hemen “iyi” ya da “kötü” etiketi koyduğumuzu konuşuyorum.

Belki de her şeyin düzelmesini beklemek yerine, hayat devam ederken iyi olanı fark etmeyi öğrenmemiz gerekiyor.

Çünkü bazen hayat ters gitmiyor. Sadece bizim yazdığımız senaryoya uymuyor.