Ep. 282. ESC 2026 - część 8. Meandry leczenia przeciwpłytkowego AD 2027- A-CLOSE, EPIDAURUS, CoCAP, PREMIUM, LIBREXIA, SWITCH-SWEDEHEART.

Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku kontynuuję omawianie badań z ESC 2026. 

Dzisiaj omówię najnowsze badania dotyczące leczenia przeciwpłytkowego u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi zespołami wieńcowymi, które podważają dotychczasową pozycję kwasu acetylosalicylowego, czyli ASA, jako podstawowego elementu terapii po angioplastyce wieńcowej. W badaniu PREMIUM sprawdzono, czy u chorych z zawałem STEMI można całkowicie zrezygnować z ASA już od początku leczenia i stosować sam prasugrel zamiast standardowego połączenia prasugrelu z ASA, jednak mimo mniejszej liczby krwawień zaobserwowano więcej zawałów, rewaskularyzacji i zgonów, co przemawia przeciwko takiej strategii. Badanie A-CLOSE oceniało natomiast przedłużenie podwójnej terapii przeciwpłytkowej, czyli DAPT, do drugiego i trzeciego roku po implantacji stentu u pacjentów z wysokim ryzykiem niedokrwiennym, wykazując podobną częstość powikłań niedokrwiennych i krwotocznych w porównaniu z monoterapią klopidogrelem, ale jednocześnie większą liczbę zgonów w grupie otrzymującej sam klopidogrel. Wyniki te sugerują, że u wybranych pacjentów wysokiego ryzyka nie należy pochopnie rezygnować z przedłużonej terapii dwoma lekami przeciwpłytkowymi. Kolejne badanie, EPIDAURUS, dotyczyło pacjentów z migotaniem przedsionków po implantacji stentu z powodu ostrego zespołu wieńcowego i sprawdzało, czy można wydłużyć potrójną terapię, obejmującą doustny antykoagulant, ASA oraz silny inhibitor P2Y12, do jednego miesiąca, jednak badanie przerwano wcześniej z powodu większej liczby krwawień i udarów bez istotnej redukcji powikłań niedokrwiennych. W badaniu CoCAP oceniano natomiast, czy zastosowanie przez rok DAPT z ticagrelorem po pomostowaniu aortalno-wieńcowym wykonanym z powodu ostrego zespołu wieńcowego poprawia drożność pomostów w porównaniu z samym ASA, ale nie wykazano istotnej różnicy, co wskazuje, że monoterapia ASA może być wystarczająca do utrzymania drożności większości pomostów. W badaniu LIBREXIA zastosowanie milvexianu, inhibitora czynnika XI, jako dodatkowego elementu terapii przeciwzakrzepowej po ostrym zespole wieńcowym nie przyniosło oczekiwanej redukcji powikłań. Z kolei badanie SWITCH-SWEDEHEART porównywało prasugrel z ticagrelorem u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym i wykazało niewielką, nieistotną statystycznie przewagę prasugrelu, szczególnie w zakresie ograniczenia większych krwawień. Wszystkie te badania pokazują, że leczenie przeciwpłytkowe po interwencjach wieńcowych wymaga indywidualizacji i uwzględnienia zarówno ryzyka niedokrwiennego, jak i krwotocznego, a całkowita rezygnacja z ASA już w pierwszym miesiącu po zawale nie znajduje obecnie wystarczającego uzasadnienia. Jednocześnie wyniki wskazują, że u odpowiednio dobranych pacjentów można rozważać różne strategie leczenia, ale każda zmiana dotychczasowych schematów powinna opierać się na rzetelnych wynikach badań klinicznych, a nie wyłącznie na teoretycznych korzyściach.

Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.

Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.