İMÂM-I A’ZAM (R.A.), NEBİ (S.A.V.)’İN VÂRİSİDİR-15 EKİM 2026-MEVLANA TAKVİMİ

Tek kurtuluş, sünnete sarılmakla mümkün olduğuna

göre; bu da; Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’e ve O (s.a.v.)’in

Yüce Ashâbı (r.a.e.)’e, ki onlara, onların sünnetlerine

tâbi olmak da Nebî-yi Ekrem (s.a.v.)’e tâbi olmak, Nebî

(s.a.v.)’e tâbi olmak da Allâh (c.c.)’a tâbi olmaktır, (Nisâ s. 80)

Bu da Ehl-i Sünnet’in mutlak müctehîd imâmlarından birine

tâbi olmakla mümkündür. Hepimizin onların fıkıhlarını

öğrenmek ve öğrendiklerimizle âmel ederek Allâh (c.c.)’a

kulluk yapmamız ve Nebî-yi Ekrem (s.a.v.)’e ulaşmamız

gerekiyor. Bundan başka gidilecek bir yol ve tutunacak dal

yoktur.

"Âlimler, Nebîlerin vârisleridir" diye haber verilen

ma’rifetullâh ehli ise âlimibillâh kudsî âlim zâtlardır.

Bu hadîs-i şerîf’e şu manâ verilmiştir: "Kim ki Nebîlere

vâris ise, ancak âlim odur." Cenâb-ı Hâkk’ı bilmeyene

ve Cenâb-ı Hâkk’tan korkmayıp günâh işleyen kimseye

hakîkî âlim denilemez. Âlim olan, herhangi bir maddî

gâyesi olmaksızın, ücretsiz ve bir menfaat karşılığında

olmayarak, sâdece Allâh (c.c.) rızâsı için hâkk yoluna,

Şerîat-ı Mutahhara’nın emirlerine da’vet eder.

Âl-i İmrân suresi 110. ayette geçen "Hayrü’l Ümmeti"

ifadesinden murâd zâhir ulemâsı değildir; çünkü irs tabiri,

pederden evlâda intikâl eden maddî (gelir olan) şeylere

denir. Zâhir ulemâsının ilmi, irsî değil sonradan kazânılmış

olandır. Sonradan kazânılmış olan yani vehbî (Allâh

(c.c.) vergisi) olmayan bir ilme irsî demek doğru olmaz.

Bu sebeble ilmi sonradan kazânmış olan zâhir âlimlerine,

enbiyâların vârisi denilemez.

İmâm-ı A’zam (r.a.)’in, herbiri âlemlere bedel binlerce

talebeyi yetiştirip dünyanın dört bir yanına göndermişler ve

onlar vâsıtasıyla Sünnet-i Seniyye teblîğ ve infâz edilmiştir.

Başta İmâm-ı A’zam (r.a.) Efendimiz’in ve talebelerinin

şefâatlerini Allâhü Teâlâ’dan talep ediyoruz.

(Nûmanî, İmâm-ı Azam Ebû Hanîfe (r.a.)’in Hadis İlmindeki Yeri, s.8-10)