MUSİBETE SABIR-05 KASIM 2026-MEVLANA TAKVİMİ

Ebû Derda (r.a.) şöyle anlattı: "Hz. Süleyman

(a.s.)’ın bir oğlu vardı , öldü. Kendisine iki melek geldi.

Biri diğerine düşmanmış gibi gözüktü. Biri, ötekini

kastederek şöyle dedi: "Ben tohum ektim ama hasat

alamadım. Bu geldi, hepsini götürdü."

Hz. Süleyman (a.s.) Ötekine sordu: "Sen ne dersin?"

Şöyle anlattı: "Yolu tutup gittim. O tohumları, sağa sola

saçtım; yolu açtım." Süleyman Peygamber öbürüne

sordu: "Sen, yol üzerine tohum ektin? Oradan insanların

geçeceğini bilmiyor musun?" Bu kez melek ona sordu:

"Peki, sen neden oğlunun ölümüne aşırı üzülüyorsun?

Bilmiyormusun ki ölüm, âhirete giden yoldur. "

Abdullah b. Abbâs (r.a.) seferde iken, kızının

öldüğünü duyunca dönüp geldi. Şöyle dedi: "Bir avret

idi, Allâh onu gizledi. Bir zahmet idi, Allâh yetişti. Bir

ecir idi, Allâh onu baha yolladı. Bundan sonra gitti; iki

rekât namaz kıldı." Şöyle dedi: "Allâh’ın bize emrettiğini

yaptık." "Sabır ve namazla yardım isteyiniz." (Bakara

45) Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdu: "İçinizden birinin

ayakkabısının bağı kopsa, onun için Allâh’a duâ

etsin. O da başa gelen musibetlerden biridir."

Ahmed b. Hamdan, Ahmed b. Hars, Kuteybe,

Saîd, Mâlik b. Rebia, Ebû Abdurrahman yoluyla gelen

bir rivayette; Ümmü Seleme Resûlullâh (s.a.v.)’ın

şöyle buyurduğunu anlattı: "Bir kimse, bir musibete

uğrarsa Allâh’ın emrine göre: "Biz, Allâh içiniz.

Allâh’a döneceğiz. Allâh’ım beni bu musibetimle

mükâfatlandır. Ondan ötürü hayırla karşıla" derse

Allâhü Teâlâ onun dileğini kâbul eder."

(Ebu’l-Leys es-Semerkandi , Tenbihü’l- Gafilin s.297-298)