Sait Faik Abasıyanık : Hişt...Hişt...

Sait Faik Abasıyanık’ın en sevilen ve en yaşama sevinci dolu hikayelerinden biri olan "Hişt Hişt!", yazarın insana, doğaya ve hayata duyduğu karşılıksız sevginin bir sembolüdür. Bu hikaye, yalnızlığın içinde bile hayata tutunacak bir sebep bulmanın öyküsüdür.Hikaye, anlatıcının (yazarın) Burgazada’da yaptığı huzurlu bir yürüyüşle başlar.Gizemli Ses: Yazar yolda yürürken kulağına bir ses gelir: "Hişt hişt!" Bu sesin nereden geldiğini, kimin çıkardığını merak eder. Arkasına döner, sağına soluna bakar ama kimseyi göremez.Doğayı Sorgulama: Anlatıcı, sesi önce bir insanın çıkardığını sanır; sonra bir kuşun, bir böceğin ya da otların arasından gelen bir rüzgarın sesi olup olmadığını sorgular. Belki de yerdeki kaplumbağa ya da gökyüzündeki bir bulut ona seslenmiştir.Hayatın Her Yerinde: Yazar yol boyunca bu sesi duymaya devam eder. Bahçıvanla karşılaşır, ona sorar; bahçıvan duymamıştır. Çocuklara bakar, eşeğe bakar... Her şeyde bu sesi aramaya başlar.Yaşama Sevinci ve Sevgi: Sonunda bu sesin kaynağının aslında önemli olmadığını anlar. Bu ses; hayatın ta kendisidir, doğanın canlılığıdır, insanın içindeki yaşama arzusudur. Hikaye, edebiyat tarihimize kazınan o meşhur ve umut dolu cümlelerle biter:"Nereden gelirse gelsin; dağlardan, kuşlardan, denizden, insandan, ottan, böcekten, çiçekten. Gelsin de nereden gelirse gelsin... Bir 'hişt hişt' sesi gelmedi mi fena. Geldikten sonra yaşasın çiçekler, böcekler, insanoğulları...""Hişt Hişt!", Sait Faik'in dünyasındaki "iyileşme" hikayesidir. Karamsarlıktan, hastalıktan veya yalnızlıktan bunalan ruhun, tabiatın içinden gelen hayali bir sesle hayata yeniden bağlanmasını anlatır. Bu ses, aslında yazarın yalnız olmadığını, her şeyin canlı ve birbiriyle iletişimde olduğunu hatırlatan bir dost selamıdır.Sait Faik'in bu hikayedeki o "hişt" sesiyle kastettiği şey, aslında bazen birinin halimizi sorması, bazen de sadece yaşadığımızı hissetmek kadar basittir.#saitfaikabasıyanık #hişthişt