Sait Faik Abasıyanık : Havuz Başı

Sait Faik’in "Havuz Başı" hikayesi, yazarın en karakteristik, en şefkatli ve bir o kadar da hüzünlü öykülerinden biridir. Beyazıt Meydanı'ndaki o meşhur havuzun başında geçen hikaye, bir olay anlatısından ziyade bir "durum ve duygu" tablosudur.Hikaye, yazarın bir yaz günü Beyazıt Meydanı’ndaki havuzun başında oturup çevresini izlemesiyle başlar.Bekleyiş ve Umut: Anlatıcı, havuzun başında birini beklemektedir. Bu bekleyiş, hikayeye hafif bir heyecan ve merak katar. Ancak beklediği kişi bir türlü gelmez. Sait Faik, bu bekleyiş anını öyle bir anlatır ki, aslında o kişinin gelip gelmemesinden çok, beklemenin yarattığı o tatlı sızı ve hayaller ön plandadır.İnsan Manzaraları: Beklerken yazarın gözü çevredeki insanlara kayar. Havuzun serinliğinde dinlenen ihtiyarlar, koşturan çocuklar, seyyar satıcılar... Yazar, her birini büyük bir dikkatle ve sevgiyle süzerek, her yüzün arkasında bir hikaye arar.Doğa ve Şehir: Havuzdaki suyun sesi, güneşin yakıcılığı ve meydanın gürültüsü arasında yazar, şehrin kalbinde kendine ait küçük, sakin bir dünya kurar. Su, onun için saflığın ve hayatın akışının sembolüdür.Yalnızlıkla Barışma: Beklenen kişi gelmeyince yazar bir hayal kırıklığı yaşar ama bu onu karamsarlığa sürüklemez. Aksine, o kalabalığın içinde aslında herkesin bir parça yalnız olduğunu fark eder. Hikaye, yazarın o meşhur insan sevgisiyle, yalnızlığını kucaklayıp meydandan ayrılmasıyla son bulurSait Faik bu hikayede bize "Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak her şey" sözünün (bu söz aslında Alemdağ'da Var Bir Yılan kitabındandır ama ruhu buradadır) temelini hissettirir. "Havuz Başı", yazarın en saf, en dertsiz ama en derin anlarından biridir.Sizin az önce okuduğumuz "Ne Yapayım" hikayesindeki o ticari kaygıların ve "ben ne yapayım" sorgulamasının aksine, bu hikayede yazar sadece "olduğu gibi" durur. Ne bir hileli fasulye çuvalı vardır ne de 2 kuruşluk yazı derdi; sadece havuz, güneş ve insanlar...#saitfaikabasıyanık #havuzbaşı