Sait Faik Abasıyanık : Louvre'dan Çaldığım Heykel

Sait Faik Abasıyanık’ın "Louvre’dan Çaldığım Heykel" hikayesi, yazarın Avrupa seyahatleri sırasındaki gözlemlerine dayanan, sanat ve gerçeklik arasındaki ince çizgiyi ironik bir dille anlattığı çok ilginç bir öyküdür.Hikaye, yazarın (anlatıcının) Paris’teki meşhur Louvre Müzesi’ni ziyaretiyle başlar. Ancak bu sıradan bir müze gezisi değildir; Sait Faik’in hayalperest ve "aykırı" bakış açısıyla şekillenir.Müzedeki Sıkıntı: Anlatıcı, müzedeki o devasa heykellerin, paha biçilemez tabloların ve soğuk müze atmosferinin içinde kendini biraz yabancı ve sıkılmış hisseder. Sanatın böyle dört duvar arasına hapsedilmesine, insanların heykellere sadece "tarihi eser" olarak bakmasına içerler.Heykel ile Karşılaşma: Müzede gezerken bir heykel görür (genellikle bu heykel, Yunan mitolojisinden bir figür veya naif bir çocuk/genç heykelidir). Bu heykel, diğerleri gibi taşlaşmış bir nesne değil, anlatıcı için yaşayan, nefes alan bir varlık gibidir.Hırsızlık Eylemi (Hayali): Hikayenin başlığına ilham veren olay gerçekleşir. Anlatıcı, bu heykeli oradan "çalmaya" karar verir. Ancak bu fiziksel bir hırsızlık değildir; onu ruhuna, hafızasına ve hayal dünyasına çalar. Heykeli o soğuk müze salonundan kurtarıp kendi hayatının içine, sokağa, denize ve insanların arasına sokar.Sanatın Hayata Karışması: Anlatıcı için heykel artık Louvre'da değil, onun yanındadır. Onunla dertleşir, onu İstanbul'a, adaya götürmeyi hayal eder. Sanat, müzeden çıkıp "yaşayan bir dosta" dönüşmüştür.Sait Faik bu hikayesinde, "mülkiyet" kavramına bir kez daha meydan okur. Ona göre bir şeye sahip olmak, onu bir yere kilitlemek değildir; onu anlamak ve ruhunda taşımaktır. Müzedeki milyonlarca liralık heykel, ona kalbiyle bakmayan biri için sadece bir taştır; ama Sait Faik için o, "çalınabilecek" kadar canlı bir arkadaştır.#saitfaikabasıyanık #semaver #louvredançalıdığımheykel