Sait Faik Abasıyanık : Dolapdere

Sait Faik’in "Dolapdere" hikayesi, yazarın İstanbul’un kenar mahallelerine, o mahallelerin kendine has sert ama samimi havasına ve orada yaşayan "küçük insanların" hayatına tuttuğu bir aynadır. Şehrin lüks semtlerinden değil, çamurlu yollarından ve yoksul evlerinden yükselen bir sestir.Hikaye, yazarın Dolapdere semtini, o dönemdeki fiziksel ve sosyal yapısıyla betimlemesiyle başlar.Mahalle Atmosferi: Dolapdere; yoksulluğun, çamurun ama aynı zamanda büyük bir canlılığın olduğu bir yerdir. Yazar, burayı anlatırken sadece binaları değil, sokaktaki kokuları, gürültüleri ve o kaosun içindeki kendine has düzeni tarif eder.İnsan Manzaraları: Hikayede belirli bir olay örgüsünden ziyade, mahalledeki tipler ön plandadır. İşçiler, seyyar satıcılar, oyun oynayan çocuklar ve akşamcılar... Sait Faik, bu insanların her birinde gizli bir hikaye, bir dram veya saf bir neşe bulur.Yoksulluğun Rengi: Dolapdere’de yoksulluk saklanan bir şey değildir; her şey olduğu gibi, çıplaktır. Ancak yazar, bu yoksulluğu ajite ederek değil, oradaki insanların hayata tutunma biçimlerini, birbirleriyle olan kaba ama içten ilişkilerini yücelterek anlatır.Şehirle Çatışma: Dolapdere, Beyoğlu’nun veya Nişantaşı’nın o ışıltılı dünyasının hemen yanı başında olmasına rağmen, bambaşka bir gezegen gibidir. Sait Faik, bu iki dünya arasındaki uçurumu, insanların bakışlarındaki farkla hissettirir.Sait Faik bu hikayede bize şunu hatırlatır: İstanbul sadece denizden ve yalılardan ibaret değildir. Dolapdere’nin o tozlu, gürültülü sokaklarında da insanlık, sevgi ve hayat tüm çıplaklığıyla akmaktadır. Yazar, "yüksek" edebiyatın uğramadığı bu sokaklara girerek, oradaki insanların onurunu teslim eder.Sait Faik’in bu "mahalle" hikayelerinde genellikle o meşhur şefkati hissedilir; insanları yargılamadan, oldukları gibi sevmesi...#saitfaikabasıyanık #dolapdere