Sait Faik Abasıyanık : Bir Sonbahar Akşamı

Sait Faik Abasıyanık’ın "Bir Sonbahar Akşamı" hikayesi, yazarın doğaya, avcılığa ve özellikle de o narin canlılar olan bıldırcınlara karşı hissettiği karmaşık duyguları (sevgi, acıma ve vicdan azabı) anlattığı çok zarif bir öyküdür.Hikaye, sonbaharın o hafif serin ve puslu akşamlarından birinde, İstanbul’un kıyılarında veya adada geçer. Atmosfer tam bir Sait Faik klasiğidir: Biraz hüzünlü, çokça gerçekçi.Bıldırcın Mevsimi: Sonbahar, bıldırcınların göç mevsimidir. Gökyüzünden yorgun argın süzülen bu küçük kuşlar, dinlenmek için kıyıya inerler. Ancak onları kıyıda bekleyen sadece huzur değil, aynı zamanda avcılardır.Bıldırcın Sevgisi ve Tutkusu: Anlatıcı, bıldırcınlara karşı derin bir hayranlık besler. Onların o minicik gövdelerini, yorgun kanat çırpışlarını ve göç yolundaki çaresizliklerini büyük bir şefkatle betimler. Onun için bıldırcın sevgisi, bir canlının yaşama tutunma çabasına duyulan saygıdır.Avcılığın Çelişkisi: Hikayenin kalbinde büyük bir içsel çatışma yatar. Anlatıcı hem bu kuşları çok sever hem de onların avlanma sürecinin içindedir (veya bu süreci çok yakından izler). Kuşların ağlara düşmesi veya vurulması, onda derin bir sızı yaratır. "Sevmek" ve "yok etmek" arasındaki o ince, karanlık çizgiyi sorgular.İnsan Merhameti vs. Doğanın Kanunu: Sait Faik, bıldırcınların o savunmasız hallerini anlatırken aslında insanın kendi içindeki vahşetle yüzleşmesini sağlar. Bıldırcınlar o akşamın karanlığında birer birer düşerken, yazarın yüreği de onlarla birlikte ağırlaşır.Sait Faik bu hikayede bize şunu öğretir: Bir şeyi sevmek, ona sahip olmak veya onu tüketmek demek değildir. Bıldırcınları sevmek, onların gökyüzündeki hürriyetini ve yorgunluğunu anlamaktır. Hikaye bittiğinde okuyucunun boğazında, o sonbahar akşamının sisi ve vurulan bıldırcınların sessizliği kalır.#saitfaikabasıyanık #birsonbaharakşamı #bıldırcın