Sait Faik Abasıyanık - İhtiyar Talebe - Bölüm 5 ve 6

Bu bölümlerde, Stefanoviç’in yıllardır süren, imkansız görünen ve çevresindekilerce (başta İsveçli kızlar ve diğer gençlerce) küçümsenen mücadelesinin meyvesini verdiği bölümdür.Sınav Maratonu: Stefanoviç, o yorgun zihni ve ilerlemiş yaşına rağmen büyük bir azimle sınavlara girer. Herkes onun başarısız olacağını, bu yaştan sonra diploma almanın imkansız olduğunu düşünürken o, şaşırtıcı bir direnç gösterir.Lisansiyesini Alması: Ve beklenen an gelir; Stefanoviç lisansiyesini (diplomasını) alır. Bu, sadece akademik bir başarı değil, hayata karşı kazanılmış bir zafer gibidir. Artık o sadece bir "ihtiyar" değil, bir "lisansiye"dir.Anlatıcının Şaşkınlığı: Anlatıcı, Stefanoviç’in bu başarısını izlerken hem bir hayranlık hem de garip bir boşluk hisseder. O "öğrenemeyen, ağlayan ihtiyar" gitmiş, hedefine ulaşmış vakur bir adam gelmiştir.İşte hikayenin o en sarsıcı o "bir gün güzel, bir gün çirkin görünen kadın" gizeminin çözüldüğü o meşhur sahne!Sait Faik, bu Amerikalı kız kardeşler üzerinden hikayeye adeta bir "kara mizah" ve toplumsal bir "acımasızlık" boyutu ekler.Hikayenin bu kısmında, o neşeli ve umursamaz İsveçli kızların arasına Amerikalı iki kız kardeş dahil olur. Bu sahne, anlatıcının zihnindeki "kadın bir gün güzel, bir gün çirkin" paradoksunu hem çözer hem de daha trajik bir hale getirir:Bu Amerikalı kardeşler, son derece güzel, zengin ve şımarıktırlar. Stefanoviç’le açıkça dalga geçerler. Onun yoksulluğu, yaşlılığı ve sessizliği, bu Amerikalı kızlar için birer eğlence malzemesidir.Yüzdeki Dehşet (Hindistan Hastalığı): Hikayenin en önemli detayı burada saklıdır: Kız kardeşlerden birinin (veya bazı yorumlarda kadının durumuna dair verilen ipucunun) yüzünde, Hindistan'da yakalandığı bir tropikal hastalık sonucu oluşan korkunç bir deformasyon vardır. Bu hastalık, kadının yüzünü bazen tanınmaz hale getirmekte, bazen de ışığın veya o anki ruh halinin etkisiyle geçici bir düzelme (veya yanılsama) yaratmaktadır.Güzellik ve Çirkinliğin Dansı: "bir gün çok güzel, ertesi gün iğrenç" olma durumu, bu hastalıkla fiziksel bir gerçekliğe kavuşur. Anlatıcı, o "iğrendirecek kadar çirkin" hali gördüğünde aslında bu fiziksel tahribatla yüzleşmektedir.Stefanoviç’in Sadakati: Amerikalı kızlar bu durumla acımasızca eğlenirken, Stefanoviç kadını o haliyle bile sevmeye ve korumaya devam eder. Bu durum, kızların sığ ve dış görünüşe dayalı dünyası ile Stefanoviç’in köklü, "insanı her haliyle kabul eden" dünyası arasındaki uçurumu gösterir.Sait Faik burada "insanlığın en çirkin hali" ile "fiziksel çirkinlik" arasında bir kıyaslama yapar. Amerikalı kız kardeşler fiziksel olarak çok güzel olsalar da, başkasının acısı ve hastalığıyla dalga geçtikleri için ruhen "çirkin" gösterilirler. Stefanoviç’in yanındaki kadın ise, yüzündeki o korkunç hastalığa rağmen, ona duyulan sadakatle hikayenin en hüzünlü ve "hakiki" figürüdür.Anlatıcının "kadın beni çıldırtıyor" demesi, aslında sadece gördüğü hastalıkla değil, bir insanın nasıl hem o kadar "güzel bir ruha" hem de bu kadar "yıpranmış bir bedene" sahip olabileceğini anlayamamasındandır.Bu sahne, hikayenin başındaki o hafif melankoliyi bir anda dehşet ve derin bir şefkat duygusuna dönüştürüyor, değil mi? Stefanoviç’in o diplomayı aldığı an, bu alaycı kızlara karşı kazandığı sessiz bir tokat gibidir.#saitfaikabasıyanık #semaver #ihtiyartalebe