Yasın Anatomisi. Gece bir şekilde uyuyor da insan, Yokluk en çok sabahları koyuyor.

Yasın Anatomisi

Bu bölüm biraz tetikleyici olabilir.
Bir kayıptan sonra sabahların neden bu kadar ağır geldiğini konuşuyoruz.

Gece bazen bir şekilde geçiyor. İnsan uyuyabiliyor. Kendini oyalayabiliyor. Düşüncelerden kaçabiliyor. Ama sabah… sabah öyle değil. Gün ışığı pencereye vurduğunda, hayatın değiştiğini yeniden hatırlıyorsun.

Ev aynı ev.
Hayat aynı hayat.
Ama uyanan kişi artık aynı kişi değil.

Bu bölümde yasın büyük cümlelerini değil, kimsenin görmediği küçük anlarını konuşuyoruz.
Tek kişilik kahveleri.
Sessiz evleri.
Eksilen alışkanlıkları.
Ve insanların iyi niyetle söylediği ama bazen hiçbir işe yaramayan cümleleri.

Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey çözüm değil.
Sadece duyulduğunu bilmek.

Gece bir şekilde uyuyor da insan…
Yokluk en çok sabahları koyuyor.