"Naar de Chinees gaan": Nederland vs. Spanje

De Nederlander en de Spanjaard gebruiken exact dezelfde woorden — “naar de Chinees gaan” / “ir al chino” — maar hun verwachtingen liggen lichtjaren uit elkaar.

Wanneer een Nederlander dit verkondigt, treedt er een Pavlov-reactie op. Er verschijnt een visioen van een plastic tasje dat doorbuigt onder het gewicht van drie kilo babi panggang, krokante kroepoek en genoeg kipsaté om een klein dorp te voeden. "De Chinees" is in Nederland immers synoniem aan het iconische Chinees-Indische restaurant: een culinair fenomeen dat na de Tweede Wereldoorlog ontstond door de fusie van de Indonesische keuken en Chinese koks, subtiel aangepast aan de vrees van de gemiddelde Nederlander voor té scherp eten.

Zeg je tegen een Spanjaard "voy al chino", dan denkt hij absoluut niet aan foe yong hai. Hij ziet een fluorescerend verlichte mega-zaak voor zich waar je letterlijk álles kunt kopen wat je niet nodig hebt. De Spaanse bazar chino is de ultieme mengelmoes van de Action, HEMA en een kringloopwinkel. In de jaren 90 streken veel Chinese ondernemers neer in Spanje en speelden slim in op de krappe openingstijden van lokale winkels door megazaken te openen met gigantische voorraden én ruime openingstijden.

Het hilarische cultuurverschil ontstaat pas echt wanneer de twee werelden botsen:

• De Nederlander in Spanje: Bestelt enthousiast "un chino" en komt thuis met een opbergbox, drie schroevendraaiers en een rol schilderstape, maar zonder eten.
• De Spanjaard in Nederland: Vraagt waar "el chino" is omdat zijn oplaadkabel kapot is, en wordt doorverwezen naar een zaal met aquarium, rode lampionnen en een lopend buffet.

De nieuwste wending: De digitale uittocht

Toch lijkt er langzaam een einde te komen aan het tijdperk van de fysieke Spaanse bazar chino. De afgelopen twee jaar pakken steeds meer Chinese ondernemers in Spanje hun koffers of gooien ze massaal het roer om. De boosdoener? De meedogenloze concurrentie van online giganten zoals Alibaba, Temu en Shein.

Waarom zou een Spanjaard immers nog naar de hoek van de straat lopen voor een plastic opbergdoos of oplaadkabel van twee euro, als hij het via een app op zijn telefoon voor vijftig cent rechtstreeks vanuit China thuis kan laten bezorgen? Ironisch genoeg worden de fysieke Chinese winkels in Spanje nu dus definitief weggeconcurreerd door... de Chinese webshops online.

Onthoud voor je volgende vakantie: in Nederland stilt de Chinees je honger, maar in Spanje bestel je je oplaadkabel tegenwoordig gewoon vanuit je luie stoel op de bank!