"Pieśń łaciatych krów" Łukasza Staniszewskiego - opowieść o zmianie, tęsknocie, cykliczności życia i zagubionej harmonii między człowiekiem a światem, który sam stworzył.

Z ciekawą historią, tym razem złego człowieka, który musi uratować świat, przychodzi do nas Łukasz Staniszewski w swojej powieści pt.: „Pieśń łaciatych krów”. To książka dziejąca się na warmińskiej wsi, gdzie ludzie wierzą w dybuki i południce, leczą się u Baby i słuchają podszeptów duchów. To opowieść z jednej strony mityczna i magiczna, a z drugiej bardzo współczesna i uniwersalna, w której jest trochę humoru, ironii, erotyzmu i pieśni o początku i końcu świata. Łaciate krowy — bohaterki tytułowe — nie są tu jedynie częścią krajobrazu, ale symbolicznym głosem natury. Ich „pieśń” to opowieść o zmianie, tęsknocie, cykliczności życia i zagubionej harmonii między człowiekiem a światem, który sam stworzył. A co mają do tego warmińskie krowy i jakie watki jeszcze odkryjemy w tej książce? O to autora pytała Katarzyna Hnat.