Pikachu Yakalarken Yapay Zekâ Eğittik: Kullanıcı mıyız, Bedava İşçi mi?

Dijital dünyada biz kullanıcı mıyız, ürün müyüz, yoksa bedava işçi miyiz?

Pokémon Go’da Pikachu yakaladığımızı sanıyorduk… ama farkında olmadan yapay zekâ eğitiyorduk.

Bu bölümde Niantic’in Pokémon Go’dan topladığı konum, kamera ve hareket verilerini nasıl “geospatial AI”, yani fiziksel dünyayı anlayan konumsal yapay zekâ modellerine dönüştürdüğünü konuşuyoruz. Bir zamanlar sokakta Charizard, Squirtle ve Pikachu peşinde koşarken aslında sokakları, yürüyüş rotalarını ve gerçek dünyayı dijital sistemler için haritalandırmış olabilir miydik?

Buradan yola çıkarak daha büyük bir soruya geliyoruz: Teknoloji şirketleri bize eğlenceli, faydalı ya da bedava ürünler sunarken, biz arka planda ne üretiyoruz?

Bölümde konuştuğumuz başlıklardan bazıları:

• Pokémon Go’nun masum bir artırılmış gerçeklik oyunu maskesi ardında ürettiği veri tabanı ve modeller
• Niantic’in oyun dünyasından konumsal yapay zekâ tarafına geçişi
• Kamera, GPS, rota ve landmark verilerinin neden bu kadar değerli olduğu
• reCAPTCHA ile trafik ışığı seçerken aslında neye katkı verdiğimiz
• Duolingo, 23andMe, sürücüsüz araçlar ve benzer “görünmez emek” örnekleri
• Dual use teknolojiler: Aynı ürünün hem eğlence, hem veri toplama, hem de yapay zekâ eğitimi için kullanılabilmesi
• Çocukluk nostaljisi, veri ekonomisi ve “Pikachu’dan bunu beklemezdim” hissi

Kısacası bu bölümde oyun, yapay zekâ, mahremiyet ve dijital çağda görünmez emek arasındaki tuhaf ilişkiye bakıyoruz.