Obserwuj ulubione podcasty, słuchaj offline i w samochodzie z CarPlay i Android Auto, i zawsze wracaj tam, gdzie skończyłeś. Wypróbuj za darmo.
"Onaczyć" albo "łonaczyć", czyli - jak podają dawne słowniki - onako czynić, pochodzi od zaimka "ono", który to zaimek często zastępował rzecz, o której z jakichś względów nie powinno się mówić wprost. Aleksander Bruckner w swoim "Słowniku etymologicznym języka polskiego" pisał: "Nie chcąc wyrazić czegoś drażliwego albo sromotnego (czyli wstydliwego), uchyla się je przez ono". W słowniku Lindego z początku XIX wieku znajdziemy informację, że "onaczyć" to pospolite i niskie określenie, którego używają ci, którzy nie znają właściwego słowa albo go nie pamiętają; podobnie ci, którzy chcą uniknąć słowa nieprzyzwoitego, zastępują je tym określeniem. W najnowszym internetowym "Wielkim słowniku języka polskiego PAN" tego wyrazu nie znajdziemy i już w słowniku Doroszewskiego z połowy XX wieku wyraz "onaczyć" został oznaczony jako rzadki. W gwarach i dialektach jest wciąż używany...
