W kierunku nacjonalizmu ludowego – rozważania o klasowym charakterze polskiego nacjonalizmu

Polityka jest sztuką wyboru. Idealistyczne, lecz naiwne jest chcieć dobrze dla wszystkich w równym stopniu. Z tego powodu od zarania dziejów, jeszcze na wiele lat przed powstaniem parlamentaryzmu, politycy dzielili się na frakcje i partie. Z samej swojej etymologii oznaczały one pewną część – czasem część interesów, a czasem reprezentowaną część społeczeństwa. Nierzadko podziały te budzą nasz wstręt – zamiast poszukiwać „dobra wspólnego” politycy skupiają się na reprezentowaniu partykularnych grup. Czy nie jest jednak naiwnością twierdzić, że dobro wspólne rozkłada się równomiernie między całą wspólnotę polityczną? Jeśli jednak się nie rozkłada, to czym kieruje się idea narodowa, rozstrzygając pomiędzy sprzecznymi racjami?