Czy Biskupin jest prasłowiański? Opowieść o kulturze łużyckiej.

Kultura łużycka – kultura archeologiczna epoki brązu i wczesnej epoki żelaza występująca między Łabą a Wisłą, znana z osad obronnych i ciałopalnego obrządku pogrzebowego.

Kultura łużycka (ok. 1300–500 p.n.e.) obejmowała rozległy obszar Europy Środkowej w późnej epoce brązu i wczesnej epoce żelaza. Jej najbardziej rozpoznawalnym elementem były osady obronne, w tym Biskupin, często przywoływany jako przykład dobrze zachowanego układu osadniczego z tego okresu. Drugim kluczowym wyróżnikiem był powszechny obrządek ciałopalny.

Termin „kultura łużycka” został wprowadzony w XIX wieku przez Rudolfa Virchowa na podstawie znalezisk archeologicznych z Łużyc. W XX wieku Józef Kostrzewski interpretował ją jako możliwie prasłowiańską, jednak współczesne ujęcia archeologiczne oddzielają kulturę materialną od bezpośrednich identyfikacji etnicznych.

Zanik tej formacji wiązany jest z przemianami klimatycznymi, presją zewnętrzną oraz reorganizacją sieci wymiany w okresie halsztackim.

Wesprzyj podcast:

⁠⁠⁠Buy coffee for Podcast Miejsca Nieoczywiste - buycoffee.to⁠⁠⁠

⁠⁠⁠Miejsca Nieoczywiste - Suppi by Patronite