Nowa Marchia cz. V. Prusy, Niemcy, rok 1945 i Pałac w Mierzęcinie

Nowa Marchia, Królestwo Prus, III Wojna Północna i kolonizacja Żuław Marchijskich — trzy stulecia, w których region między Odrą a Wartą przestał być pograniczem i stał się pruską prowincją.

Czy pałac w Mierzęcinie, ostatni materialny ślad ziemiańskiej kultury Brandenburgii-Prus w tej części Europy, przetrwał dlatego że był wyjątkowy — czy dlatego że miał szczęście?

III Wojna Północna i jej konsekwencje dla Nowej Marchii wyznaczyły nowy układ sił w regionie — Brandenburgia-Prusy wychodziły z każdego konfliktu z większym terytorium i sprawniejszą administracją. Kolonizacja Żuław Marchijskich w XVIII wieku była częścią tego samego procesu: systematycznego zagospodarowywania ziem przez osadników sprowadzanych z głębi Niemiec i Niderlandów, przekształcającego krajobraz i strukturę społeczną regionu.

Pałac w Mierzęcinie — odnowiony, dostępny dziś jako obiekt hotelowy — jest materialnym śladem pruskiej kultury ziemiańskiej, która przez dwa stulecia nadawała ton życiu społecznemu Nowej Marchii. Jego historia wpisuje się w szerszy proces przekształcania dawnych marchijskich rezydencji szlacheckich w ośrodki gospodarcze i reprezentacyjne pruskiej arystokracji.

Odcinek zamyka pięcioczęściowy cykl poświęcony Nowej Marchii — regionowi, który przez stulecia pozostawał na granicy polskich i niemieckich stref wpływów, a dziś stanowi część województwa lubuskiego i zachodniopomorskiego.

Wesprzyj podcast

⁠Buy coffee for Podcast Miejsca Nieoczywiste - buycoffee.to⁠

⁠Miejsca Nieoczywiste - Suppi by Patronite