Mevlana Takvimi · 15 Kas 2026 · 2:29
Podli uygulamasında dinle 🎧
Favori podcast'lerini takip et, çevrimdışı ve arabada CarPlay ve Android Auto ile dinle, her zaman kaldığın yerden devam et. Ücretsiz dene.
Terbiyeli, kibar, medenî gerçek bir İstanbullu ben kelimesini
çok kullanmaz, onun yerine bendeniz veya fakir
der. İstanbul kültür ve âdâb-ı muaşeretinde sık sık ben
demek çok ayıptır, büyük bir nakisedir.
Benim evim demez, fakirhane der. Sizin eviniz demez,
devlethaneleri der. Baban anan nasıl diye sormaz,
pederiniz beyefendi, valideniz hanımefendi nasıllar diye
sorar. Çeşitli konularda yazılı olarak (mektupla ve mail
ile) teşekkür eder. Meselâ: "Dünkü nazik davetiniz ve ikramlarınız
için çok teşekkür ediyorum. Sohbet çok faydalı
ve zevkli oldu. Hiç unutamayacağım saatler geçirdim..."
Davet sahibi de misafirlerine ayrı ayrı "Fakirhaneyi
lutf edip teşrifinizden dolayı size minnettar ve müteşekkirim..."
mealinde mektup yazar. İstanbullunun en çok
kullandığı kelimelerden biri efendim‘dir. Nasılsınız efendim?..
Teşekkür ederim efendim... Saat kaç efendim?..
Saat beşe çeyrek var efendim..."
İstanbullu, iki öğün yemeği atlamış ve açlıktan başı
dönmüş durumda olsa bile, sofraya sakin sakin oturur,
sanki hiç aç değilmiş gibi ağır ağır sakin sakin yer. (İstisna:
Bir yerde misafir ise ev sahibine hürmeten istiğnada
ölçülü olur.)
Genç İstanbullu toplu taşıma vasıtalarında yaşlılara,
çocuklu kadınlara yer verir. Onlar ayakta iken kendisi kesinlikle
oturarak seyahat etmez. İstanbullu sokakta, meydanda,
çarşıda pazarda açıkta yemez ve içmez.
Dondurmacıdan bir külah dondurma almış, sokakta
herkesin arasında inek gibi yalayarak yiyor... İstanbullu
böyle bir kabalık ve mürüvvetsizlik yapmaz. İstanbul terbiyesine
sahip kadın ve kızlar sokakta, toplu taşıma vasıtalarında,
yabancıların arasında çıngıraklı kahkahalarla
gülmez, hattâ dışarıda hiç gülmez.
(Mehmet Şevket Eygi)