der ya Sinema Kulübü ile Bir Konuşabilse

Send us Fan Mail

Sinema kulübümüzün 31inci buluşmasında yönetmenliğini Sofia Coppola'nın yaptığı, başrollerinde Bill Murray ve Scarlett Johansson'ın oynadığı 2003 yapımı Türkçe’ye Bir Konuşabilse ismiyle çevrilen “Lost in Translation” adlı filmini konuştuk.

Film, Tokyo'da bir otelde karşılaşan iki Amerikalının hikâyesini anlatıyor: kariyerinin sonbaharındaki bir aktör ile henüz kendi hayatını arayan genç bir kadın. İkisi de kendi hayatlarında bir tür görülmeme, anlaşılmama hissiyle boğuşurken, hiç bilmedikleri bir dilde ve kültürde birbirlerini buluyorlar.

Film, 2004'te En İyi Özgün Senaryo Oscar'ını kazanmış; ilginç bir detay olarak da Coppola'nın o dönemki eşi Spike Jonze'un on yıl sonra çektiği "Her" filmiyle bu filme bir tür sanatsal cevap verdiği söyleniyor.

Sohbetimizde en çok yalnızlık teması üzerinde durduk. Tokyo'nun otuz milyonu aşan nüfusuna rağmen dünyanın en içine kapanık şehirlerinden biri olması, filmin arka planındaki yalnızlığı bizce daha da keskinleştiriyordu. Japonya'nın Amerikan sinemasında sık kullanılan bir dekor olmasının İkinci Dünya Savaşı sonrası kurulan kültürel-teknolojik bağdan geldiğini, filmdeki bazı abartılı Japonya tasvirlerinin de bu tarihten beslendiğini konuştuk.

İki karakter arasındaki çekimin cinsel mi yoksa bir boşluğu doldurma hâli mi olduğu üzerine görüş ayrılığımız oldu. Kimimiz bunu, ikisinin de evliliklerinde göremedikleri ilgiyi birbirlerinde bulması olarak okudu; kimimiz ise daha karmaşık, adı konulamayan bir yakınlık olduğunu düşündü. Filmin merkezine iletişimi ve anlaşılmayı koyduğunu; tercümanın viski reklamı sahnesinde ya da final sahnesindeki fısıltıda olduğu gibi, kelimelerin bazen hiçbir şey iletmediğini ama bakışların, sessizliğin çok şey söylediğini konuştuk.

Beni en çok düşündüren de bir insanın bu kadar tanıdığı ve bir ömür paylaştığı biriyle nasıl bu tür bir kopukluk yaşayabildiği oldu. Aslında bu çok karşılaşılan bir durum. Hayat mücadelesine kapılıp çocukların okulu, evin tadilatı, faturaların ödenmesi gibi işlerin peşine düştüğümüzde bir eş olmanın sorumluluğunu da keyfini de unutuyoruz. İlişki hiç böyle başlamamış olsa da. O nedenle iletişim ve o iletişime duyguyu, dayanışmayı katmak çok önemli. En kıymetlilerimizden bu özeni esirgemek zaman zaman hepimizin düştüğü tuzak oluyor sanırım, nazımızı çektirirken.

Bu bölümde görüşlerine yer verebildiğim arkadaşlarım sırasıyla Fatih Yıldız, Ebru Başaran ve Feyza Demir oldu.

Support the show